Eindejaarsgedachte met Cora Coralina

 De Braziliaanse schrijfster Cora Coralina (1889-1985) is zo'n typisch voorbeeld waarom vrouwelijke schrijfsters uit Brazilië (en ver daarbuiten) lange tijd nauwelijks bekendheid kregen. Hoewel ze al op jonge leeftijd interesse toonde in literatuur en haar hele even poëzie zou schrijven, debuteerde ze pas op 76-jarige leeftijd, nadat haar echtgenoot overleden was en haar kinderen het huis uit waren. Snel groeide ze daarna uit tot een literair fenomeen die de Braziliaanse vrouw een stem gaf. Cora Coralina (pseudoniem van Anna Lins dos Guimarães Peixoto Bretas) wordt in haar geboorteplaats Goiás geëerd met een eigen museum (merkwaardig Braziliaans fenomeen om schrijvers niet te lezen maar wel een eigen museum te gunnen) en in 2009 met een tentoonstelling in het Museu da Língua Portuguesa in São Paulo.

Een sprekend voorbeeld van haar toon, haar stem en haar overtuiging zien we in het volgende gedicht (vertaling JK):

Ik ben zo'n vrouw                                                            Eu sou aquela mulher

die door de tijd het nodige                                             a quem o tempo

onderwezen is.                                                                 muito ensinou.

Leerde me liefde voor het leven                                   Ensinou a amar a vida

De strijd niet te op te geven.                                         Não desistir da luta.

Opnieuw te beginnen na verlies                                  Recomeçar na derrota

Negatieve woorden en gedachten te vermijden        Renunciar a palavras e pensamentos                                                                                                                 negativos

Te geloven in menselijke waarden                               Acreditar nos valores humanos

Optimist te zijn.                                                               Ser otimista.

Een mooi kort verhaal, of gedicht, van Cora Coralina is hieronder vertaald (geheel voor rekening van schrijver dezes) en past, wat ons betreft, prima bij de tijdsgeest en het eindejaarsgevoel:

Ik besta uit lapjes

Kleurige stukjes van elk mensenleven dat het mijne passeert en die ik vast zal naaien op mijn ziel.

Niet alle mooi, niet alle gelukkig,  maar die wel iets toevoegen en mij maken tot wat ik ben.

Bij elke samenkomst, bij elk contact, groei ik verder...

Elk lapje, een leven, een les, een aardigheidje, een groet… die me meer mens maken, meer humaan, completer.

En ik denk dat zo elk leven gemaakt wordt: stukjes ander mens die dan ook een stukje van jou worden. En het beste van alles is dat we nooit af zijn, klaar… er zal altijd een nieuw lapje zijn om aan je ziel toe te voegen.

Vandaar: mijn dank aan jullie allen die deel uitmaken van mijn leven en die toestaan dat mijn verhaal groeit door de stukjes stof die jullie in mij achter laten.

Ik hoop dat ik ook stukjes van mijzelf op mijn paden achterlaat en dat ze deel uit mogen maken van jullie verhalen.

En dat we zo op een dag, lapje voor lapje, een gigantische lappendeken vormen dat we ‘ons’ noemen.

Sou feito de retalhos

Pedacinhos coloridos de cada vida que passa pela minha e que vou costurando na alma.
Nem sempre bonitos, nem sempre felizes, mas me acrescentam e me fazem ser quem eu sou.
Em cada encontro, em cada contato, vou ficando maior…
Em cada retalho, uma vida, uma lição, um carinho, uma saudade…que me tornam mais pessoa, mais humano, mais completo.
E penso que é assim mesmo que a vida se faz: de pedaços de outras gentes que vão se tornando parte da gente também. E a melhor parte é que nunca estaremos prontos, finalizados…haverá sempre um retalho novo para adicionar à alma.
Portanto, obrigado a cada um de vocês, que fazem parte da minha vida e que me permitem engrandecer minha história com os retalhos deixados em mim.
Que eu também possa deixar pedacinhos de mim pelos caminhos e que eles possam ser parte das suas histórias.
E que assim, de retalho em retalho, possamos nos tornar, um dia, um imenso bordado de ‘nós’.”